İçim Bomboştu

Geçen gece uzun zamandır görmediğim bir kız arkadaşımla konuşuyordum. Kendisi ‘ooo … bey’ demese yazmayacağım, o derece hayırsızım. Gerçekten de öyleydi ama. Bu durumdan her fırsatta yakınırdı. haklıydı da. Sorsanız niye öyleydi diye verecek en ufak cevabım yok. En ufak yok. Neyse...

‘Resmen unuttun, hiçbir şey yokken çekip gitmen, konuşmaman üzüyor beni.’ dedi. Bende ‘Senle ne alakası var şimdi, ben hep burdayım. Ve sakın seni unuttuğumu söyleme, Sadece ne konuşacağımı bilmiyorum o kadar.’ dedim. Dürüstlüğümden bir gram ödün vermedim bunları söylerken. Ne diyeceğini kestiremiyordum. ‘Ben unuttuğunu düşünüyorum… Eskiden konuşacak çok konumuz vardı sanki. Konuşmak istemek yetiyor bazen. Bence...’ dedi.

Düşündüm biraz. Ne paylaşabilirim ki ben onunla dedim. Sonra ona sordum. ‘Benimle ne paylaşmak isterdin?’ diye. ‘Bilmem’ diye yanıt verdi. Sorular yanıtsızdı. Hep öyle olurdu zaten. Birbirimizden düşünsel olarak uzakta olsak bile yetinebilir miydik acaba? Ya da yürütebilir miydik aramızda ne varsa?

Olur veya olmaz. Sorular yanıtsız kalacak. Bense yakınımdakileri görmezden gelip, asla ulaşamayacağım kişilere yakın olmaya -çalışmaya- devam edeceğim. Insanız işte...


SexandWine

This entry was posted by SexandWine. Bookmark the permalink.

4 thoughts on “İçim Bomboştu”

  1. Hiç yabancı gelmedi bana bu yazı. İnsan dibindekini görmez de, hep uzaktakini cazip görür herhalde. Sonra iki arada bir derede kalırsın hayat daha da çekilmez olur

  2. biricitconsungunlugu: benim öküzlüğüm =)

    charcoaloddity: daha önce kişisel tumblr sayfamda paylaşmıştım. doğrudur. // uzaktaki hep daha caziptir. unutulansa ona birkaç aşk geç kaldığındır. onu geçmişinden çekip almak isterken bir bakmışsın kendin acı çekiyorsun. birlikte olamıyorsun haliyle. sonra kendi kendine 'acı çekmekten ölmüyor ki insan' diyorsun.. sadece kendi varlığını daha çekilmez kılarak.

Leave a Reply