Bende anlatırım aşk acımı

Yaz ayları, hava gayet sıcak. Dışarıdan görünmemek için de çadırın penceresi kapalı. Derin derin nefes alıyorum. Yarı çıplağım. Her defasında ortamda ki toprağın ve onun parfümünün kokusunu koklamak için daha derin nefes alıyorum. Her nefes alışım onun yanında; yeni bir gün, yeni bir sevinç. Tek kişilik bir yataktayız. Altımızda köpek patileriyle kirlenmiş bir çarşaf var. Ters yüz yaparak kirliliğini örtmeye çalışmışım. Yatağın yanında kıyafetlerim sıralı. Herşey bir birine karışmış durumda. Yatağın hemen yanında yazın başında bana verdiği iskambil kartları serili. 6 ve 2 numaraları eksik. Kartların kırmızılığı bana göz kırpan papaza karışıyor. O ise; göğsümde yarı çıplak uyuyor. "Hem göğsümde hem göğüs kafesimin içinde". Her kalp atışı beni gerçeklikten biraz daha uzaklaştırırken, o andan kopmak istemiyorum. Sadece o anı yaşamak ve saati bulan orospu çocuğuna küfretmek istemiyorum. Eğer aşk diye bir şey varsa dünyada işte budur diyorum. Bunları ona ve bütün dünyaya sadece nefesimle anlatabiliyorum. İşte o zaman anlıyorum ki aşk; teslimiyettir. Hiç düşünmeden ona teslim olmak. Sonra sarılıp uyuyoruz. Uyumak; sevişmeye bile tercih ederim. Şimdi onu çok özlüyorum. Uzun saçlarının yüzüme değişini. Ardından beni öpmesini özlüyorum. Kulağıma adımı fısıldayıp; seni seviyorum demesini özlüyorum.

Her gün başka biriyle sevişme düşüncesi de yetiştirsem pamuktan beynimde, sanırım önce bütün bedenimi kaplayan aşık olma duygusunu yenmem lazım. Bugün Merveyle döndük eve. Omuzumda uyudu bütün yol boyunca. Garip şekilde heyecanlandım, kafasını ilk koyuşunda. Nefes alışından anladığım üzerede o da heyecanlandı. O an anladım ki gidip başka birine yine kör kütük aşık olmalıyım. Benden ona kalan son şey; Yavuz Çetin. 6 aydır bu şarkıyı dinleyemiyorum.